愚yú翁wēng--釋shì紹shào曇tán
聰cōng明míng點(diǎn)diǎn盡jǐn若ruò盲máng聾lóng,,沒(méi)méi變biàn通tōng時(shí)shí有yǒu變biàn通tōng。。
漏lòu得dé黃huáng梅méi無(wú)wú底dǐ缽bō,,笑xiào開(kāi)kāi老lǎo眼yǎn醉zuì春chūn風(fēng)fēng。。
愚翁。宋代。釋紹曇。 聰明點(diǎn)盡若盲聾,沒(méi)變通時(shí)有變通。漏得黃梅無(wú)底缽,笑開(kāi)老眼醉春風(fēng)。